قانون خودداری در درمان روانکاوانه - مرکز مشاوره رهیاب

قانون خودداری در درمان روانکاوانه

پیشنهاد از طریق پیامک

اصطلاح خودداری/قانون خودداری بر تعدادی از توصیه‌های تکنیکی دلالت می‌کند که فروید در مورد چارچوب کلی درمان روانکاوی بیان کرد. مانند هر قانون اساسی‌ای، این توصیه‌ها شامل هر دو طرف بیمار و روانکاو می‌شود.

وقتی فرد به جای به خاطر آوردن، کنشی انجام می‌دهد، مشکلاتی به وجود می‌آید که فروید توصیه می‌کند: «بهترین چیزی که بیمار را از صدمات ناشی از تکانه‌هایش محافظت می‌کند این است که متعهد شود هیچ تصمیم مهمی که ممکن است در طول دوره درمان روی زندگی‌اش تأثیر بگذارد، اتخاذ نکند_به‌طور مثال هیچ شغل یا ابژه عشق قطعی‌ای انتخاب نکند_و همه این موضوع‌ها را تا بعد از بهبودی‌اش به تعویق بیندازد.

هم‌زمان، ممکن است فردی بر اساس اراده خودش تصمیم بگیرد که تصمیمی نگیرد، زیرا ممکن است شخصیت بیمار با این محدودیت‌ها سازگار باشد، البته هیچ‌کس او را از انجام مقاصد بی‌اهمیت منع نمی‌کند حتی اگر آنها تصمیمات احمقانه‌ای باشند» (فروید، ۱۹۱۴ جی، پی. ۱۵۳). توصیه پرهیز از همه تصمیم‌گیری‌های مهم، مدت‌ها در آغاز هر درمانی حتی هنگام تأمل در مورد جایگاه و عملکرد «کنش‌ها» طی دوره درمان، چه در موقعیت تحلیلی و چه خارج از آن بیان می‌شد و برای ایجاد بحث‌های نظری و عملی بیشتر ادامه یافت.

فروید در مقاله خود با عنوان «مشاهداتی در باب انتقال عشق»، درباره لزوم رعایت خودداری برای روانکاو چنین شرح داد: «قبلاً متوجه شدم که تکنیک تحلیلی به پزشکی نیاز دارد که درصدد رضایت بیماری که از او انتظار عشق دارد نباشد.

درمان باید بر اساس خودداری باشد. منظورم فقط خودداری فیزیکی نیست و نه حتی محرومیت از هرچه بیمار تقاضا دارد، زیرا شاید هیچ بیماری نتواند آن را تحمل کند. درعوض، به‌عنوان یک اصل اساسی بیان می‌کنم که نیاز و اشتیاق بیمار به روانکاو باید ادامه یابد تا بتوان از آنها به‌عنوان نیرویی که بیمار را برای درمان و ایجاد تغییرات برمی‌انگیزاند، استفاده کرد» (فروید، ۱۹۱۵ آ، ص ۱۶۵_۱۶۴).

بنابراین پس از سال‌ها درمان روان‌تحلیلی، مفهوم خودداری در کار فروید به چشم آمد. نظریه‌های تمایلات ناخودآگاه و انتقال باید با دقت شرح داده می‌شد و کاربرد آنها برای پیشرفت درمان آزمایش می‌شد تا بتوان نتایج تکنیکی آنها را تشخیص داد.

تقاضاهای مبتنی بر انتقال و پاسخ‌های مبتنی بر انتقال متقابل که پیروان فروید او را متوجه آنها کردند مانند مورد یونگ و سبینا اسپیلرین و نیز آنچه که او از مورد «روانکاوی وحشی» آموخته بود، به سرعت او را ترغیب کرد که توصیه‌ای ارائه کند. پیروان او متعاقباً و به تدریج توصیه او را به «اصل» و سپس به یک «قانون» تبدیل کردند که کاملاً سفت و سخت بود.

واضح است که این موضوع از همان ابتدا هیچگاه یک دستور اخلاقی نبوده است بلکه تکنیکی بود که با نیازهای فراروانشناختی، به‌ویژه موارد اقتصادی درگیر با حرفه روانکاوی مطابقت داشت. در قرن بیستم، وقتی فروید و بعد از او سندور فرنزی  آزمایشی با «تکنیک فعال» انجام دادند، ناکامی (به آلمانی: Versagung) ناشی از ممنوعیت‌ها یا دستوراتی که انتظار می‌رفت مانع از احساس رضایت بیمار شود، آسیب شناسانه در نظر گرفته شد.

فروید در سال ۱۹۱۸ نوشت: «اگرچه با وجود قانون خودداری، هیچ عملی بدون رضایت یا رضایت کامل قابل درک نیست _که البته اصلاً شدنی هم نیست؛ و منظور ما هم آن چیزی که عوام به‌عنوان خودداری از روابط جنسی در نظر می‌گیرد نیست؛ و معنای دیگری دارد که با پویایی‌های بیمار شدن و بهبود یافتن ارتباط بیشتری دارد.

 

یادتان باشد که ناکامی موجب بیماری فرد می‌شود و علائم او به‌عنوان جانشینی برای رضایتمندی‌اش عمل می‌کند. ]. . .[ هرچند بی‌رحمانه به‌نظر می‌رسد، اما باید بدانیم که رنج بیمار به روش‌های دیگر، حتی اگر مؤثر هم باشد، به‌طور زودهنگام به‌ پایان نمی‌رسد.» (فروید، ۱۹۱۹آ، ]۱۹۱۸[، ص. ۱۶۳_۱۶۲) و فرنزی ادامه داد، «]. . .[ درمان فعال که تاکنون به‌عنوان یک موجودیت واحد در نظر گرفته شده بود، به روش‌‌های اصولی و اجرای دستورات و ممنوعیت‌ها تبدیل شد و نگرش فروید درباره قانون خودداری همچنان حفظ شد» (فرنزی، ص. ۱۹۴_۱۹۳).

بنابراین به این معناست که رودلف لون‌اشتاین _و همچنین آنا فروید_شرح داد که درحالی‌که برخی تحلیلگران فکر می‌کنند ضرورت دارد بیمارانشان را از عمل جنسیِ منحرف باز دارند، عاقلانه نخواهد بود که همین توصیه را به بیماران هم‌جنسشان کنند (لون‌اشتاین).

این امر به‌طور عمده در ایالات متحده اتفاق افتاد که در پی یک لغزشی، توصیه خودداری به یک «قانون» محدود کننده تبدیل شد. کارل مینینگر  و فیلیپ هولزمن  (۱۹۳۷)، حتی آن را «دومین قاعده اساسی روانکاوی» در نظر گرفتند. اما جا انداختن یک حکم اخلاقی، خطر ابهام طولانی مدت را به همراه داشت و طرفداران سهلگیری این قانون ادعا کردند که برخی از روانکاوان از این قانون استفاده کردند تا بیمارانشان را از روابط جنسی یا روابط خارج از ازدواج منع کنند.

با گذشت سال‌ها، مفهوم خودداری کمتر و کمتر مورد استفاده قرار گرفت و حتی پیشنهاد شد که روانکاوان به‌جای «قانون اصل واقعیت»، در مورد آن صحبت کنند. مهم‌تر از همه، «خنثی بودن»، مفهومی که صریحاً توسط فروید به آن اشاره نشده است (Mijolla) و حتی «خنثی بودن خیرخواهانه» (استون ، ۱۹۶۱) یا «خنثی بودن مشفقانه» (گرینسن ؛ ویِگِرت ، ۱۹۷۰) را جانشین آن کردند. در تکامل این نگرش‌ها، تأثیر مهم سندور فرنزی در امور درمانی واضح است، زیرا قانون خودداری همان «تکنیک‌ فعال» بود که به سمت افراط پیش می‌رفت، و تمایل مکرر او به «خنثی بودن خیرخواهانه» به سمت سوق دادن هرچه بیشتر به «خیرخواهی» از نوع مادرانه، در سال‌های اخیر کارهای درمانی او مشخص است.

 

منبع : مرکز مشاوره رهیاب

بازدیدها: 7

مطالب بیشتر

اشتراک بذارید

لینکدین
واتس اپ

مشاوره تلفنی ( از شماره ثابت )
۰۲۱۲۲۹۱۶۱۱۴– ۰۲۱۲۲۹۱۶۱۱۵

مشاوره روانشناسی 15 دقیقه ای

قیمت: 45.000 تومان

برای رزرو نوبت کلیک کنید

رزرو کن

مشاوره روانشناسی 45 دقیقه ای

قیمت: 105.000 تومان

برای رزرو نوبت کلیک کنید

رزرو کن

مشاوره روانشناسی 30 دقیقه ای

قیمت: 70.000 تومان

برای رزرو نوبت کلیک کنید

رزرو کن

مشاوره روانشناسی یک ساعتی

قیمت: 140.000 تومان

برای رزرو نوبت کلیک کنید

رزرو کن
مشاوره آنلاین (تصویری، صوتی و متنی) با بهترین روانشناسان

تا 30درصد تخفیف

میخای قبل از اینکه سایت رهیاب را ترک کنید از تخفیفات بسته های تلفنی ما باخبر بشین؟

بزرگترین مرکز مشاوره روانشناسی ازدواج و خانواده
Share on telegram
Share on twitter
Share on linkedin